Kada je u pitanju kvalitet ove knjige, mislimo, pre svega, na izvanredan analitičko-sintetički jezik kojim je pisana, na sposobnost autora da jasno i nedvosmisleno definiše temu i problem, što je prvi preduslov da bi se esejista upustio u suptilnu, ali i produbljenu analizu literarnih fenomena. Naučnoistraživački poduhvat čiji su rezultati predstavljeni u ovoj knjizi važan su doprinos domaćoj i svetskoj nauci o književnosti jer biraju manje istražene teme i otvaraju nova tumačenja složene simbolike književnog dela na polju povezivanja književnosti sa studijama kulture, antropologije, istorije, srednjovekovne estetike i hrišćanske duhovnosti.
Prof. dr Gorana Raičević
O autoru
Milan Gromović rođen je 1988. godine u Čačku. Na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu zaposlen je u zvanju naučnog saradnika. Doktorirao je na temi Vizantijske teme i motivi u srpskoj poeziji druge polovine dvadesetog veka. Piše poeziju, prozu, eseje i kritiku. Urednik je u časopisima Serbian Studies u Vašingtonu i Zbornik za jezike i književnosti Filozofskog fakulteta u Novom Sadu. Autor je monografija Zapisi iz studentskog doma: Prema esejima o književnosti (2014) i Plavo prozorje: Vizantijska duhovnost i srodni aspekti srpskog pesništva 20. veka (2023) – nagrada „Slobodan Kostić” (2024). Publikovao je preko 100 naučnih i stručnih radova na srpskom, engleskom i ruskom jeziku. Priredio je izbor iz poetskog stvaralaštva mladih čačanskih pesnika U armiranim slogovima (2018), zbornike radova sa naučnih skupova Savremeno srpsko pesništvo i novo srednjovekovlje (2020), Anđeli u književnosti (2023) i Poetika Svetislava Mandića (2023); temat „New Medievalism: Byzantine Motifs in Contemporary Serbian Poetry” u časopisu Serbian Studies u Vašingtonu (2021), zbirku pesama Palimpsesti Milorada Pavića (2022) i izabrana dela Branka V. Radičevića (2023). Objavio je knjigu pesama Spirala (2020), nagrada „Stražilovo”. Dobitnik je Godišnje nagrade Filozofskog fakulteta u Novom Sadu za najboljeg mladog istraživača (2020) i nekoliko priznanja za poeziju: „Stanislav Preprek” (2012), „Duško Trifunović” (2013), „Luka Milovanov Georgijević” (2020) i nagrada za naučni esej: „Ulaznica” (2014), Pohvalnica „Dositejevo zlatno pero” (2020). Član je Srpskog književnog društva, Društva književnika Vojvodine, SKZ, Prosvjete Republike Srpske i North American Society for Serbian Studies. Oženjen, otac Rastka, Njegoša i Jefimije.
