Za četiri ipo decenije svog rada, Dušan Kovačević je doživeo najvažnije, i to raznih vrsta, satisfakcije na koje uopšte jedan pisac može da računa. Bio je miljenik publike, prvenstveno. Njegovi tekstove dali su najvažniji i najuverljiviji dah jednog tako osobenog beogradskog pozorišta, kakav je bio Atelje 212, i to u svom zlatnom periodu. Bio je miljenik i novih medija koji su osvajali svet i nas, upravo u vreme kada se sam Kovačević počeo uspinjati ka slavi dramskog pisca, kakvu je u srpskoj književnosti imao samo jedan Branislav Nušić. Televizija i film učinili su Kovačevićeve izmišljene likove stvarnijim od mnogih koji su zaista postojali u našim životima. Porodice Topalovića, Čvorovića, Radovanova, i dalje žive tu oko nas, i u nama, zahvaljujući Dušanu Kovačeviću. U drugoj knjizi njegovih Sabranih dela, pored Balkanskog špijuna, nalaze se i drame: Proleće u januaru, Limunacija i Sabirni centar.
