Prošle su decenije otkako je Frojd pao u nemilost, ne samo u mejnstrim psihijatriji nego i u radikalnoj misli, gde su i on i Lakan bili optuženi za seksističke i klasne predrasude. Društvena istorija psihoanalize odbija da prihvati ovu rastuću depolitizaciju nekadašnjeg revolucionarnog područja, i upućuje nas na to da psihoanaliza mora biti kolektivni politički zadatak a ne individualna psihološka stvar.
Autor razbija udoban narativ psihoanalitičara kao teoretičara iz fotelje koji smireno tumači porodične komplekse u bezbednom okruženju ordinacije. Prisećajući se Frojdovih radikalnih trenutaka, zatim višegodišnje borbe Vilhelma Rajha da ospori političku neutralnost psihoanalize u Austriji i Nemačkoj, ili delovanja manje poznatih ličnosti kao što su marksistički psihoanalitičari Mari Langer i Fransoa Toskel, autor istražuje kako je revolucionarno vrenje oplodilo istraživanje nesvesnog, i oživljava to dragoceno nasleđe kako bi konačno vratio psihoanalizu u središte borbi za emancipaciju.
Floran Gabaron-Garsija je psihoanalitičar i psiholog, koji se u svom akademskom radu bavi istorijskom analizom razvoja polja psihoanalize i njenim doprinosima revolucionarnim borbama. Od učvršćivanja psihoanalize kao nove naučne discipline, preko njenog bega u apolitičnost tokom perioda nacizma, i različitih paralelnih borbi da se psihoanaliza približi narodu, autor se bavi pokušajima njenog artikulisanja kroz okvir aktuelnih društveno-političkih okolnosti.
